Το καταφύγιο Μπάφι ανήκει στον Ελληνικό Ορειβατικό Σύνδεσμο (Ε.Ο.Σ.) Αθηνών ο οποίος ιδρύθηκε το 1928 και βρίσκεται στο όρος Πάρνηθα, περίπου 2.5 χλμ. από το Mont Parness. Η χλωρίδα και η πανίδα του Εθνικού Δρυμού της Πάρνηθας είναι από τις πλουσιότερες της χώρας. Περισσότερα από 1000 φυτικά είδη ενδημούν στον ορεινό όγκο της Πάρνηθας, ζουν πολλά θηλαστικά όπως το ελάφι (μοναδικό σε όλη τη Νότια Ελλάδα) και έχουν μετρηθεί περισσότερα από 130 πουλιά.

Από το καταφύγιο ένα πλήθος μονοπατιών ξεκινούν προς όλες τις κατευθύνσεις της Πάρνηθας τα οποία μπορούν να προσφέρουν μικρές και εύκολες πεζοπορίες της μισής και μίας ώρας ή πολύωρες και δύσκολες πεζοπορίες για απαιτητικούς.

Το καταφύγιο είναι ανοικτό όλες τις μέρες του χρόνου, διαθέτει κουζίνα, κυλικείο, δωμάτια  4 και 16 κλινών και μια μεγάλη αίθουσα 32 κλινών. Για κρατήσεις μπορείτε να τηλεφωνήσετε στο τηλέφωνο του καταφυγίου: 210-2469050

Η πρόσβαση γίνεται είτε οδικώς από το δρόμο που ανεβαίνει στην Πάρνηθα προς το καζίνο "Mont Parness" (κόκκινη-άσπρη γραμμή), είτε από σηματοδοτημένο μονοπάτι (κίτρινη-διακεκκομένη μαύρη γραμμή) το οποίο ξεκινάει από το χώρο στάθμευσης του τελεφερίκ και μέσω της χαράδρας της Χούνης οδηγεί στο καταφύγιο.

Επίσης, από την πλατεία Βάθης αναχωρούν λεωφορεία της γραμμής 714 του ΟΑΣΑ, για το Καζίνο της Πάρνηθας.

Η ιστορία του καταφυγίου

Από το 1933 ο Ελληνικός Ορειβατικός Σύνδεσμος (Ε.Ο.Σ.) Αθηνών ανέλαβε την πρωτοβουλία της ανέγερσης καταφυγίου επί της Πάρνηθας. Για το σκοπό αυτό αγόρασε το 1936 από το Υπουργείο Γεωργίας, μέσα στον Εθνικό Δρυμό Πάρνηθας, οικόπεδο ενός στρέμματος στη θέση Λάκα Μπάφι, το οποίο πλήρωσε και απόκτησε τίτλους.

Τον Απρίλη του 1937 έγινε η κατάθεση του θεμελίου λίθου του καταφυγίου. Το πρώτο μέρος ολοκληρώθηκε το φθινόπωρο του 1939 με χρήματα που συγκεντρώθηκαν με έρανο κυρίως από τα μέλη του Ορειβατικού, αλλά και άλλων αδελφών σωματείων. Η προσωπική εργασία, που αφιλοκερδώς προσφέρθηκε πρόθυμα από τα μέλη του Ορειβατικού, ήταν μεγάλη.

Αργότερα κατά το μεγαλύτερο διάστημα της Γερμανικής κατοχής το καταφύγιο είχε καταληφθεί από τους Γερμανούς, οι οποίοι δεν επέτρεπαν στα μέλη του Ορειβατικού να πλησιάσουν. Οι Γερμανοί έκαναν μερικές προσθήκες και επιδιορθώσεις στο κτίριο.

Μετά τον πόλεμο, το 1946,  παραχωρήθηκε από την ΟΥΝΡΑ  μία ηλεκτρογεννήτρια στο καταφύγιο λύνοντας έτσι το μεγάλο πρόβλημα ηλεκτροφωτισμού του καταφυγίου.

Το 1948, με τις στρατιωτικές επιχειρήσεις στην Πάρνηθα, απαγορεύτηκαν οι αναβάσεις στην Πάρνηθα και ο Ορειβατικός διατάχθηκε να απομακρύνει και τον φύλακα του καταφυγίου.

Μετά το 1949 αρχίζει ο “Γολγοθάς” για την εξεύρεση χρημάτων για τις μεγάλες επισκευές που χρειαζόταν το καταφύγιο.

Το 1951,  το “Εθνικό Ίδρυμα”  έρχεται αρωγός στην προσπάθεια του Ε.Ο.Σ. Αθηνών για την επισκευή και αποκατάσταση του κτιρίου το οποίο βρίσκεται σε απελπιστική κατάσταση μετά την αποχώρηση του στρατού. Κατόπιν, το 1952, η εταιρεία “Λαναρά” προμηθεύει το καταφύγιο με κουβέρτες δωρεάν, και το 1953 η εταιρεία “Παπαστράτος” χορηγεί στον Ε.Ο.Σ. Αθηνών το ποσό των δέκα εκατομμυρίων για την επισκευή του καταφυγίου.

Ο (τότε) Διάδοχος Παύλος, δωρίζει όλη την επίπλωση του καταφυγίου από την οποία σώζονται μέχρι σήμερα τα τραπέζια και οι πάγκοι

Αργότερα, το 1959, ο Ελληνικός Οργανισμός Τουρισμού, χορηγεί στον Ε.Ο.Σ. Αθηνών με το, πραγματικά πρωτάκουστο τότε, ποσό των 100.000 δρχ.  Τα μέλη συγκινούνται με αυτή τη χειρονομία και μαζεύουν με έρανο άλλες 50.000 δρχ.

Στις 11 Νοεμβρίου το 1964, ο Ε.Ο.Σ. Αθηνών δεξιώθηκε στο καταφύγιο Μπάφι τον Υφυπουργό Γεωργίας κ Μάλλιακα ο οποίος υποσχέθηκε ότι θα συμβάλλει στη δημιουργία ορεινού βοτανικού κήπου στο Μπάφι όπου θα συγκεντρωθούν σπάνια φυτά της Πάρνηθας. Αργότερα, στις 20 Δεκεμβρίου του ιδίου χρόνου, ο Διοικητής της Αγροτικής Τραπέζης, καθηγητή Αδαμάντιος Πεπελάσης, επισκέφθηκε το καταφύγιο Μπάφι και υποσχέθηκε και αυτός ότι θα βοηθήσει θετικά για τη δημιουργία ορεινού βοτανικού κήπου ο οποίος θα αποτελέσει ένα αξιόλογο επιστημονικό επίτευγμα. Κάτι που, προς τιμήν του, έκανε.

Tο 1966, o Ελληνικός Οργανισμός Τουρισμού θα επιχορηγήσει ξανά με 100.000 δρχ., τις εργασίες για το καταφύγιο της Πάρνηθας.

Τα επόμενα χρόνια,  το καταφύγιο το φρόντιζε και το διαχειριζότανε ένας φύλακας μέχρι το 1983. Κατόπιν, τη διαχείριση την ανέλαβε ένα μέλος του Ε.Ο.Σ. Αθηνών προσφέροντας ένα μίσθωμα 80.000 δρχ. το χρόνο.

Το 1989, για πρώτη φορά στην ιστορία του Ορειβατικού, διενεργείται διαγωνισμός  ο οποίος πετυχαίνει το μίσθωμα των 920.000 δρχ. Από τότε, πραγματικά το καταφύγιο παίρνει νέα όψη. Είναι καθαρό, γίνονται πολλές μικροεπιδιορθώσεις και συντηρήσεις και γενικά ευπρεπίζεται σημαντικά.

Η μίσθωση του καταφυγίου συνεχίζεται μέχρι το 1996. Από τότε ο Ε.Ο.Σ. Αθηνών αναλαμβάνει την αυτεπιστασία του καταφυγίου.

Τέλος το 2001, ο Ελληνικός Οργανισμός Τουρισμού ανέλαβε την ανακαίνιση του καταφυγίου η οποία ολοκληρώθηκε στις αρχές του 2002.

Σήμερα, το καταφύγιο βρίσκεται στην καλύτερη δυνατή κατάσταση να φιλοξενήσει τους πεζοπόρους και τους ορειβάτες που αγαπούν την ορεινή φύση αλλά και όλους τους φυσιολάτρες. Επίσης, ο Ε.Ο.Σ. Αθηνών έχει τη δυνατότητα να παράσχει χώρο, ο οποίος βρίσκεται δίπλα από το καταφύγιο (λιβάδι), για φιλοξενία παιδικών κατασκηνώσεων και οργάνωση διαφόρων δραστηριοτήτων από προσκόπους.

Απο το Σεπτέμβριο του 2003 ο Ε.Ο.Σ. Αθηνών σε συνεργασία με το Υπουργείο Παιδείας διαθέτει το καταφύγιό του  για την οργάνωση πεζοπορικών εκδρομών σε όλα τα σχολεία της Αττικής. Μέσα από μια σειρά διαλέξεων και προβολών διαφανειών, τα οποία πραγματοποιούνται στη μεγάλη αίθουσα του καταφυγίου από εξειδικευμένα στελέχη του Συνδέσμου (προπονητές ορειβασίες, γιατροί), τα παιδιά ενημερώνονται για τη χλωρίδα και την πανίδα της Πάρνηθας αλλά και για τα αθλήματα και τις δραστηριότητες στην ορεινή φύση. 

Τελειώνοντας την ιστορική αναδρομή του καταφυγίου, θα κλείσουμε με το όμορφο ποίημα “η προσευχή του δάσους” της Μαρίας Μπόταση. Το ποίημα αυτό το χάραξε ο Κώστας Ελευθερουδάκης, γύρω στα 1910, πάνω σε μία μαρμάρινη πλάκα  την οποία τοποθέτησε πάνω σε μία στήλη μπροστά από το Σανατόριο της Πάρνηθας. Πολύ αργότερα όταν το Σανατόριο έκλεισε, μετέφερε ο ίδιος την πλάκα και την τοποθέτησε στον τοίχο του καταφυγίου η οποία βρίσκεται μέχρι σήμερα.

Η προσευχή του δάσους 

Εμπήκα μέσα στην απέραντη εκκλησιά,

που ανθρώπου χέρι δεν την έχει κτίσει

και πέρα ως πέρα έχει σκεπή τον ουρανό,

στην εκκλησιά,  πούχει στολίδια της την φύση!

Τα δέντρα, σαν κατάρτια δίχως τελειωμό,

με τα γερά κλαδιά τους απλωμένα,

χέρια πιστών έμοιαζαν κείνο το πρωί

για κάποια δέηση όλα μαζ’ υψωμένα!

 Του δάσους ψέλναν οι αναρίθμητες φωνές

σεμνά της Κυριακής τη λειτουργία

κι’ έχυναν τ’ ανθουλάκι αντί λιβανωτό

το μύρο τους για την ημέρα την αγία!

Καντήλια και λαμπάδες είχαν αναφτεί

από την κάθε μιά του ηλίου αχτίδα.

Παντού ο ύμνος εσκορπιώνταν της χαράς

κι’ έλαμπε της ζωής άσβηστη η ελπίδα!

Στον άγιον τόπο μακρινός προσκυνητής

γονάτισε μ’ ευλάβεια κ’ ψυχή μου

και τότε ενώθηκε, σα μέσα σ’ εκκλησιά

στης Κυριακής την προσευχή